Bractwo Mądrości Życiowej

Dokumentacja BMŻ

Developed in conjunction with Joomla extensions.

1. Mądrość dążęń człowieka

0.     WPROWADZENIE

1)    Przedmiot opracowania

Przedmiotem niniejszego opracowania jest opis wyników przemyśleń na temat idei dążeń człowieka. Jest to opis najważniejszych idei stanowiących sens życia człowieka i  które można uznać za „oczywistą oczywistość”. 

Opracowanie jest pierwszym, najważniejszym rozdziałem Podręcznika Mądrości Życiowej. Podręcznika stanowiącego propozycję światopoglądu rozumnego człowieka XXI wieku. Światopoglądu opartego na „filozofii idei”, celach i zadaniach Bractwa, przedstawionych w opracowaniu „O nas” (zmieszczonym na naszej stronie internetowej <bractwomadroscizyciowej.pl>). 

Opracowanie  jest syntetyczną kompilacją „ziarenek prawdy i mądrości” wybranych z zebranej literatury, wyszczególnionej w załącznikach 9.2.-9.4. Literatury, która była i jest inspiracją, podstawą  i uzasadnieniem proponowanych w rozdziale rozwiązań. 

2)    Cel opracowania

Celem opracowania jest przedstawienie i uzasadnienie propozycji idei dążeń człowieka, możliwych do przyjęcia przez każdego, stanowiących sens życia człowieka. Idei wykluczających potrzebę i konieczność stosowania przemocy, okrucieństwa i zabijania innych inaczej myślących. 

3)     Zadanie opracowania

Zadaniem opracowania było wybranie z zebranej literatury „ziarenek prawdy i mądrości”, czyli najważniejszych stwierdzeń i pojęć o dążeniach człowieka XXI wieku i stworzenie z nich uporządkowanej i spójnej, możliwie najkrótszej całości. Całości opartej na uznawanych od wieków idei: doskonałości, dobra, prawdy i piękna. Proponującej uznanie za narzędzia ich realizacji idee: miłości, mądrości życiowej i ładu.  

Zadaniem obecnej wersji opracowania, było nadanie punktom opisu jednolitej formy. Uznaliśmy, że taka surowa, lapidarna forma opisu zapewnia ład, konieczny dla przekazania mądrości. W następnych wydaniach rozdziału opis zostanie dostosowany do uwag, propozycji i  wymagań czytelników. 

1 .     IDEA NACZELNA - DOSKONAŁOŚĆ 

Idea doskonałości – powinna być uznana za kult dążenia człowieka do doskonałości swojego życia. Za sens swojego życia. Za kult dążenia do coraz lepszego życia własnego i wspólnot w których człowiek żyje. Za kult, któremu niektórzy chcą poświęcić nawet swoje życie i chcą działać przez całe życie na rzecz krzewienie doskonałości.

Doskonałość to słowo – pojęcie, twór wyobraźni człowieka, utworzony z przekształcenia czasownika doskonalić i przymiotnika doskonały w rzeczownik doskonałość. Doskonałość to osobliwy (wyjątkowy) zbiór bytów, które mają same zalety, a nie mają żadnych wad. A ten przymiotnik doskonały określa cechę bytu (tworu lub zdarzenia), jego doskonałość lub lepiej stopień doskonałości. Doskonałość jest, więc pojęciem granicznym. Z definicji tego pojęcia wynika, że nic nie może być lepsze od bytu doskonałego. W rzeczywistości nie ma bytów doskonałych. Bo niedoskonałość jest podstawową przyczyną rozwoju i umożliwia wszelki rozwój. 

Pomimo tego, każdy może i powinien dążyć w swoim życiu do doskonałości. Do takiego stopnia doskonałości, jaki uważa, że może osiągnąć. Wtedy nasze życie nabiera sensu i wtedy zawsze mamy piękny cel naszego życia. Ale każdy powinien mieć świadomość, że nigdy nie osiągnie absolutnej doskonałości swojego życia. I to właśnie jest zaletą tej idei. Nigdy nie zniknie cel, do którego dążymy. Zawsze będziemy mogli dążyć do coraz lepszego życia. Bo to dążenie do doskonałości możemy ciągle doskonalić. 

Każdy może i powinien określić sobie na każdym etapie życia swój cel życia, stanowiący sens jego życia. Każdy może i powinien wybrać sobie swoją dziedzinę twórczości i działania, którą uzna za cel dane etapu życia. Każdy powinien wybrać sobie taką dziedzinę, która będzie pasją jego życia na danym etapie życia. Musi to być jednak taki cel, który będzie człowieka zbliżał do tej absolutnej doskonałości. 

Przyjmując dążenie do doskonałości za naczelną ideę dążeń człowieka musimy bliżej określić idee składowe tego naczelnego dążenia, czyli określić, co mamy robić, aby zmierzać do doskonałości. Na podstawie wybranej przez nas literatury, proponujemy oprzeć dążenie do doskonałości na: 

§  dążeniu do coraz lepszego dobra,

§  dążeniu do coraz pełniejszej prawdy i

§  dążeniu do coraz bardziej zachwycającego piękna.

2.     IDEADOBRA 

Idea dobra – powinna być uznana za kult dążenia człowieka do coraz lepszego życia własnego i wspólnot, w których człowiek żyje. Za kult, któremu niektórzy chcą poświęcić nawet swoje życie i chcą działać przez całe życie na rzecz krzewienie dobra.

Dobro  to słowo-pojęcie, podobnie jak wszystkie nazwy idei, jest tworem wyobraźni człowieka. Słowo „dobro” to wynik przekształcenia przymiotnika dobry w rzeczownik dobro. A dobro to zbiór bytów, których zalety znacznie przewyższają ich wady. A ten przymiotnik określa cechę bytu, jego dobroć, raczej stopień dobroci. Dobroć lub inaczej dowolną dodatnią cechę dowolnego bytu możemy doskonalić. A to doskonalenie cech też nie ma granic. I to jest podstawowa zaleta takiego pojęcia dobra i doskonałości. 

Najważniejszym dobrem dla ludzkości jest istnienie planety – ziemi. Jest jej położenie w stosunku do słońca, tej najważniejszej dla nas gwiazdy wszechświata. Istnienie ziemi i jej wyjątkowe położenie w stosunku do słońca jest ważnym dla nas dobrem. Ruch ziemi wokół swojej osi i wokół słońca zapewnia powstanie i istnienie przyrody. Zapewnia powstanie i istnienie wszelkiego życia. Zapewnia powstanie i istnienie życia człowieka. Tego najważniejszego dobra, mającego najwyższą wartość dla człowieka, jakim jest jego życie. Człowiek, jego życie stało się i jest integralna cząstką przyrody. 

Dlatego człowiek powinien, z możliwie największą troską swojego rozumu oraz z całą mocą swojego organizmu, dbać o życie: swoje, wspólnoty, oraz życie przyrody – środowiska w którym żyje. Ta wspólnota ułatwia i usprawnia jego życie, to środowisku umożliwia życie człowieka. 

Dlatego proponujemy uznać za najważniejsze dobro dla każdego człowiek jego życie. Życie, mające trzy stopniowalną wartość:

1)     Wartością  podstawową jest w ogóle życie człowieka, bo utrata życia jest zakończeniem istnienia człowieka, a śmierć uniemożliwia mu wszelkie dążenie do czegokolwiek.

2)     Wartością oczywistą jest życie: dobre, szczęśliwe, radosne, bo umożliwiają mu takie życie zmysły człowieka (podobnie jak zmysły zwierząt, a w szczególności naczelnych).

3)     Wartością najwyższą jest życie coraz: lepsze, szczęśliwsze i radośniejsze. Bo dążenie człowieka do doskonałości jest „prawdziwą możliwością” (którą uznajemy za Erichem Frommem) osiągania tej najwyższej wartości. Bo takie życie umożliwia człowiekowi jego rozum (jego wielki mózg). Bo ta najwyższa wartość, różni człowieka od najwyżej rozwiniętych naczelnych. 

Powyższe stwierdzenia, uzasadniamy prawie nieograniczoną zdolnością człowieka do twór- czego myślenia i działania. Gdyby człowiek nie miał takiej zdolności, to ludzkość już dawno przestałaby istnieć. A tą zdolność człowiek zawdzięcza swojemu wielkiemu mózgowi. Wreszcie zrozumieliśmy tę prawdę i dlatego zaczynamy na wielką skalę badania naszego mózgu.  

Mózg ma każdy człowiek. Jest to osobliwe i najsprawniejsze narzędzie twórczego myślenia i działania. Mózg umożliwia każdemu człowiekowi pełnię życia (określoną w książce Martina E.P. Seligmana „Pełnia życia”). Umożliwia osiąganie pełni życia, odpowiadającej jego poczuciu godności, wartości oraz jego potrzebom życiowym.

Potrzebom dostosowanym do jego: talentów, wrodzonych zdolności, nabytych umiejętności i zainteresowań. Nikt nie może mówić, że nie ma pracy, że nie wie co ze sobą zrobić. Bo musiałby się przyznać, że uwielbia wyuczoną (przez rodziców, szkołę, religie, państwo) bezradność. Gdyby było prawdą, że człowiek nie ma wrodzonych zdolności do życia, które posiada każde zwierzę, to już dawno ludzkość przestałaby istnieć. 

Ale każdy człowiek XXI wieku, żyje w jakiejś wspólnocie: w rodzinie, gminie, przedsiębiorstwie, państwie. Jego życie w bardzo dużym stopnie zależy, od jakości życia tych wspólnot. Dlatego człowiek racjonalnie myślący, powinien dla swojego dobra, dążyć z pełną świadomością i z pełnym zaangażowaniem do doskonalenia życia tych wspólnot. 

I jeszcze jedno. Każdy człowiek XXI wieku żyje w jakimś środowisku naturalnym (przyrodniczym) i sztucznym (które sam stworzył). Jego życie jest w ogóle możliwe, całkowicie zależne od jakości istnienia tych środowisk. Dlatego człowiek dla swojego dobra, powinien dążyć z pełną świadomością i z pełnym zaangażowaniem do doskonalenia środowiska swojego i swojej wspólnoty. 

Ale na czym, powinno się opierać to dążenie do doskonałości życia? Proponujemy to dążenie oprzeć na idei miłości. Idea miłości powinna być narzędziem doskonalenia dobra, jakim jest lub powinno być życie człowieka. A z potrzeby łączenia się w wspólnoty wynika potrzeba miłości. A miłość jest zakodowana w naszym DNA. 

3.     IDEA MIŁOŚCI 

Idea miłości – powinna być uznana za kult - narzędzie dążenia do coraz lepszego życia własnego i wspólnot, w których człowiek żyje. Za kult, któremu niektórzy chcą poświęcać nawet swoje życie i działać przez całe swoje życie na rzecz krzewienia miłości.

Miłość  to słowo-pojęcie, podobnie jak wszystkie nazwy idei, jest tworem wyobraźni człowieka. Jest wynikiem przekształcenia czasownika miłować w rzeczownik miłość. Miłość to pozytywne uczucie, jakim człowiek powinien darzyć siebie i innych. A ten czasownik miłować oznacza działanie na rzecz czynienia dobra(dla kogoś lub dla czegoś). 

Życie każdego z nas zależy od trzech podstawowych zależności: od jakości naszego życia, od jakości życia wspólnoty, w której żyjemy(od rodziny, osiedla, wsi, parafii, gminy, kraju, kontynentu, a obecnie całej ludzkości) i od jakości środowiska, w którym człowiek żyje. Jak to syntetycznie i prosto wyraził Ken Willber: kształt dążenia człowieka zależy od: naszego „ja”, od „my” i od „to”. 

A miłować znaczy tyle, co pragnąć i współdziałać dla dobra własnego, dobra wspólnego i dobra środowiska (naturalnego i sztucznego). Jest to fundament mądrości życiowej - przykazanie, które głosił 2000 lat temu Żyd Szaweł z Tarsu (zwany św. Pawłem). A to przykazanie w XXI wieku powinno mieć następujące brzmienie: 

§  miłuj siebie samego z całej mocy swojego organizmu,

§  miłuj bliźniego swego jak siebie samego i

§  miłuj środowisko swoje jak bliźniego swego. 

Taki kształt tego przykazania miłości, można chyba uznać za całość-syntezę wszystkich nakazów i zakazów moralnych, zrozumiałych przez każdego.

Potrzeba miłości pojawia się lub powinna się ujawniać w sposób oczywisty we wspólnotach. Wspólnotato grupa osób związanych ze sobą wspólnym życiem. Aby wspólnota powstała, istniała (żyła) i rozwijała się musi istnieć wspólny sens istnienia wspólnoty. Muszą istnieć wspólne zainteresowania, ideały, cele i zadania. Jednoznacznie określone obowiązki każdego członka wspólnoty. 

Członków wspólnoty powinna łączyć miłość, przyjaźń, lub przynajmniej życzliwość do każdego. Członków wspólnoty nie powinna dzielić walka każdego z każdym o wszystko. Członków wspólnoty powinna łączyć miłość, przyjaźń, lub przynajmniej życzliwość do każdej inne wspólnoty, a w szczególności do sąsiadów. Nie powinna ich  łączyć wspólna walka, z innymi wspólnotami. Członków wspólnoty powinna łączyć troska i wspólne działania na rzecz utrzymanie otaczającej ją przyrody, a w szczególności dla odtworzenia jej naturalnego stanu. 

Wykluczenie krytyki, krytykanctwa, protestów, walki, przemocy, okrucieństwa, wzajemnego zabijania się, powinno być naczelną cechą człowieka. Podstawową cechą wyróżniającego go ze zbioru zwierząt, cechą człowieczeństwa. Przykładami takich wspólnot są lub powinny być: rodzina, wieś, parafia, gmina, państwo, a dzisiaj nawet ludzkość. Przykładem takiej wspólnoty powinna być proponowana przez nas Edukacyjna Wspólnota Internetowa.

4.     IDEAPRAWDY 

Idea prawdy – powinna być uznana za kult dążenia do wszelkiej prawdy, a w szczególności do prawdy potrzebnej do godnego życia. Za kult, któremu niektórzy chcą poświęcać nawet swoje życie i chcą działać przez całe życie na rzecz krzewienia prawdy.

Prawda  to słowo-pojęcie, podobnie jak wszystkie nazwy idei, jest tworem wyobraźni człowieka. Jest wynikiem przekształcenia przymiotnika prawdziwy w rzeczownik prawda. Prawda to zbiór informacji o danym bycie (tworze lub zdarzeniu) zgodnych ze rzeczywistym stanem tego bytu. Zaś przymiotnik prawdziwy określa cechę informacji, jej zgodność, raczej stopień zgodności z rzeczywistością (lub lepiej i szerzej zgodność ze wszechbytem, wyjaśnionym w rozdziale 2-gim Podręcznika Mądrości Życiowej). 

Prawda to zbiór informacji całkowicie zgodnych z rzeczywistością. Musi to być zbiór informacji idealnie spójnych (wzajemnie nie sprzecznych), opisany jednoznacznymi stwierdzeniami i słowami. Zbiór ten nie może być sprzeczny z aktualną wiedzą o rzeczywistości oraz nie może zawierać informacji wewnętrznie sprzecznych. Prawda to zbiór informacji służących do efektywnego porozumiewania się, wspólnego działania i sprawnego myślenia. 

W rzeczywistości nie ma takich idealnych zbiorów prawdy. Głoszone przez ludzi i organizacje prawdy są  tylko w pewnym stopniu, w pewnym zakresie zgodne z rzeczywistością. Są opisywane niejednoznacznymi słowami i zawierają wzajemne sprzeczności i sprzeczności z wiedzą o rzeczywistości. Są tylko w pewnym stopniu prawdziwe lub nawet fałszywe. 

Dlatego każdy myślący racjonalnie człowiek, aby mógł uznać za prawdziwe jakieś stwierdzenie-zdanie  to może to zrobić na trzy sposoby (J.M. Bocheński „Sens życia”, esej XII str. 153). 

Może uznać dane stwierdzenie za zgodne z rzeczywistością, za prawdziwe, na podstawie:

1)     wiedzy, uzyskanej z bezpośredniego doświadczenia.

2)     logicznego rozumowania.

3)     wiary, że dane stwierdzenie jest głoszone przez wiarygodnych ludzi lub wiarygodne organizacje. 

Wszystkie głoszone przez ludzi i organizacje „prawdy”, wymyślił kiedyś lub wymyślają do dzisiaj jacyś ludzie lub jakieś organizacje. Wszystkie te „prawdy” trzeba wyrazić słowami. Dlatego każde słowo musi mieć i ma swojego autora - twórcę. Żadne słowo nie spadło z nieba. Ponieważ wszelkie „prawdy” tworzyli kiedyś i tworzą do dzisiaj omylni i grzeszni ludzie, dlatego głoszone przez nich prawdy, mogą być lub są błędne, mogą być nawet lub nawet są fałszywe. 

Podstawową przyczyną ujawnianych dzisiaj błędów i wypaczeń, w zbiorach prawd powstałych przed wiekami, jest znikoma wówczas wiedza o rzeczywistości (wszechświecie, świecie, przyrodzie, człowieku, jego mózgu i mowie). Jest do dzisiaj znikome zrozumienie przemian jakie zaszły od tego czasu i zachodzą obecnie. Istnienie w tych prawdach błędów i wypaczeń, wewnętrznych wzajemnych sprzeczności, sprzeczności z aktualną wiedzą o rzeczywistości  jest zrozumiałą i oczywistą oczywistością. 

Ale niestety żaden człowiek nie ma żadnej możliwości sprawdzania prawdziwości wszystkich odbieranych przez siebie informacji. Musi je przyjmować na wiarę. Musi wierzyć, że te informacje są prawdą, bo głoszą  je ludzie lub organizacje uznane przez tego człowieka za wiarygodne. Bo nie ma ludzi wszechwiedzących. Każdy musi wierzyć, że większość głoszonych informacji jest prawdziwa. Dlatego wszyscy ludzie w coś wierzą. Z tej przyczyny nie ma i mogą istnieć ludzie niewierzący. 

Ale ta wiara człowieka nie powinna być wiarą bezkrytyczną. Tę wiarę, powinniśmy sprawdzać, przez porównywanie prawd głoszonych przez różnych ludzi i różne organizacje.

Poprzez sprawdzanie czy w głoszonych prawdach nie ma wewnętrznych sprzeczności. Najważniejszym sposobem sprawdzania prawdziwości głoszonych prawd, jest mądrość, a w szczególności mądrość życiowa. 

5.     IDEA MĄDROŚCI ŻYCIOWEJ 

Idea mądrości życiowej – powinna być uznana za kult - narzędzie dążenia do prawdy potrzebnej do pełni życia. Za narzędzie umożliwiające rozróżnianie: dobra od zła, prawdy od fałszu, piękna od brzydoty. Narzędzie umożliwiające podejmowanie mądrych decyzji życiowych. Za kult, któremu niektórzy chcą poświęcać nawet swoje życie i chcą działać przez całe życie na rzecz krzewienia mądrości życiowej.

Mądrość to słowo-pojęcie, podobnie jak wszystkie nazwy idei, jest tworem wyobraźni człowieka. Jest wynikiem przekształcenia przymiotnika mądry w rzeczownik mądrość. Mądrość to narzędzie potrzebne do poszukiwania prawdy. Przymiotnik mądry w zasadzie odnosi się do człowieka. Oznacza człowieka o dużej wiedzy o świecie, dużym zrozumieniu przemian (zachodzących w świecie), dużym doświadczeniu życiowym, oraz o dużej umiejętności ich wykorzystania do podejmowania mądrych decyzji. Ale również może się odnosić do innych bytów (tworów lub zdarzeń). Przykładem mądrego tworu może być mądra książka, przykładem mądrego zdarzenia mądra decyzja. 

Mądrość ogólna  to narzędzie do tworzenia prawd o rzeczywistości, czyli wiedzy  o rzeczywistości (o wszechbycie). Mądrość umożliwia uznanie nowo odkrytych informacji za prawdę, poprzez porównywanie ich z dotychczasową wiedzą o rzeczywistości, poprzez rozumne przemyślenie i logiczne uzasadnienie.  

Mądrość życiowa jest narzędziem do rozwiązywania problemów życiowych. Umożliwia wyszukiwanie „ziarenek prawdy i mądrości” z wiedzy o świecie - z literatury i rozumne ich przetwarzanie  czyli twórcze myślenie. To myślenie powinno być oparte na logicznym myśleniu i doświadczeniu życiowym. Zadaniem tego twórczego myślenia jest rozwiązywania problemów życiowych. Dane zadanie uważamy za wykonane, w przypadku uzyskania rozwiązania uznanego przez większość za „oczywistą oczywistość”. Zakończenie takiego zadania umożliwia podejmowanie mądrych decyzji życiowych. 

Mądrość życiowa umożliwia człowiekowi doskonalenie jego życia i doskonalenie podstawowego narzędzia jakim jest dla każdego jego światopogląd. Umożliwia przekształcenie światopoglądu naturalnego w światopogląd rozumny człowieka XXI wieku. Taki światopogląd staje się sprawnym narzędziem dla każdego, kto chce kierować swoim życiem, rozwiązywać swoje problemy życiowe i podejmować mądre decyzje. 

Aby zastosować mądrość życiową do rozwiązywania problemów życiowych musimy wykorzystać w tym celu wiedzę i rozum. Wiedza to zbiór sprawdzalnych informacji o rzeczywistości oraz rzetelnie sprawdzonych. Rozum to narzędzie, które umożliwia nam zadawanie problemowych pytań i uzyskiwanie na nie odpowiedzi. Są to pytania problemowe: „Dlaczego?”, „Po co?” „W jakim celu?” oraz  uzyskiwanie odpowiedzi na te pytania powinny być oczywistymi oczywistościami. 

Dzisiejsza wiedza umożliwia nam uzyskiwanie odpowiedzi na 4 proste pytania: Jak było dawniej? Jak jest teraz? Jak przypuszczalnie będzie? i Jak powinno być?. Rozum powinien umieć odpowiedzieć na te 4 proste pytanie: „Dlaczego tak było?”, „Dlaczego tak jest?”, „Dlaczego tak przypuszczalnie będzie?” i „Dlaczego tak powinno być?”. 

Aby odpowiedzi na te pytania były kompletne powinny dotyczyć 8-miu okoliczności: Kto?, Co?, Gdzie?, Kiedy?, Po co?, W jaki sposób?, Przy pomocy czego?, Dlaczego?. A dokładniej: Dlaczego ten?, Dlaczego to?, Dlaczego tu?, Dlaczego wtedy?, Dlaczego po to?, Dlaczego w taki sposób?, Dlaczego przy pomocy tego?. 

W mowie polskiej o okolicznościach informują nas części zdania zwane okolicznikami. W mowie polskiej wyróżniamy 10 okoliczników. Okoliczniki powinny stanowić podstawę wyszukiwania „ziarenek prawdy i mądrości” i tworzenia z nich rozwiązań problemów życiowych. 

6.     IDEA PIĘKNA 

Idea piękna powinna być uznana kult dążenie do piękna naszego życia, wzorowanym na pięknie przyrody. Za kult, któremu niektórzy chcą nawet poświęcić swoje życie i chcą działać przez całe życie na rzecz krzewienia piękna.   

Pięknoto słowo-pojęcie, podobnie ja  wszystkie nazwy idei,  jest tworem wyobraźni człowieka. Jest wynikiem przekształcenia przymiotnika piękny w rzeczownik piękno. Piękno to zbiór informacji o danym bycie, który sprawia, że dany byt nam się podoba, budzi nasz zachwyt Przymiotnik piękny określa cechę bytu, jej zgodność lub raczej stopień zgodności z odczuciem piękna. Odczuciem, które każdy z nas inaczej odbiera i tym się między innymi wszyscy różnimy. 

Mądrość życiowa przymusza nas do dążenia do piękna i przeżywania piękna, do stwarzania takich rzeczy (bytów - tworów i zdarzeń), które będą wywoływać w nas uczucia zachwytu, oczarowania, będą dla nas źródłem radości życia. 

Za podstawowe i najprostsze narzędzie tworzenia piękna proponujemy przyjąć idee ładu. 

7.     IDEA ŁADU 

Idea ładu to propozycja idei-narzędzia wszelkiego twórczego myślenia i twórczego działania. To propozycja podstawowego, elementarnego narzędzia dla tworzenia najprostszego piękna. Idea przymuszająca do tworzenia możliwie prostych zrozumiałych przez każdego rozwiązań problemów życiowych. 

Ideę ładu, prostoty, harmonii, porządku przyjęliśmy jako narzędzie tworzenia Podręcznika Mądrości Życiowej. Tworzenia treści i formy opisu Podręcznika. Tworzenia prostych jednoznacznych stwierdzeń-zdań, tworzonych z prostych jednoznacznych słów-pojęć. To dążenie do porządkowania  wiedzy o rzeczywistości (od ogółu do szczegółu). To opisanie tej wiedzy prostymi, lapidarnymi słowami i zdaniami. Opisanymi  ze ścisłością wzorowaną na ścisłości wzorów matematycznym i logiki. Ale wiemy, że taki opis jest trudny w odbiorze. I dlatego postulujemy, aby w następnych wydaniach Podręcznika opis był dziełem osób posiadających odpowiednie zdolności do tworzenia pięknych opisów.  

Idea ładu to próba opanowania bezmiaru informacji i ogromu chaosu informacyjnego tworzonego codziennie w zawrotnym tempie. Codziennie my ludzkość tworzymy ilość informacji przekraczającą ilość stworzoną od powstania człowieka myślącego (homo sapiens) do czasu upowszechnienia się komputerów i internetu. Nie długo ilość tworzonej codziennie informacji zwiększy się wielokrotnie.

Jak nie zorganizujemy się, jak nie zaczniemy razem podejmować działania dla opanowania tego bezmiaru i ogromu informacyjnego chaosu, to większość z nas przestanie rozumieć rzeczywistość i straci chęć wszelkiego działania, a w szczególności twórczego myślenia. Zaczniemy wszyscy tonąć w bezmiarze i ogromie uświęconej głupoty.   

8.     IDEA WYKLUCZEŃ 

Idea – wykluczeń to wykluczenie z naszego myślenia i działania idei i kultów: krytyki, protestów, walki wszystkich ze wszystkimi o wszystko, tego wszystkiego co uniemożliwia dążenie do doskonałości. 

Wykluczamy z naszego myślenia krytykę ludzi i organizacji inaczej myślących, ludzi działających w oparciu o swoje własne przemyślenia, inne od naszych przemyśleń. Po przemyśleniu, chcemy wykluczyć z naszej działalności nawet krytykę twórczą, bo zwykle przekształca się w szkodliwe krytykanctwo. Wykluczamy w naszym myśleniu krytykę, bo zwykle sprowadza się do krytyki konkretnych ludzi.

A wtedy, aby ułatwić sobie i uzasadnić krytykę, nadajemy tym inaczej myślącym jakąś negatywna nazwę (innowierców, heretyków, których trzeba potępić, wrogów). Bo wtedy, musimy wierzyć, że my znamy całą i jedyna prawdę, a inni jej nie znają i błądzą (w języku religii grzeszą). A wtedy musimy ich nawracać, przekonywać. A jak się nie uda nam ich przekonać to musimy ich przymusić do wyznawania naszych poglądów (choćby stosując tortury).

A jak się nam to nie uda, to musimy ich zlikwidować (wymordować). Taki jest końcowy efekt wszelkiej walki prowadzonej przez wierzących w wyznawane przez siebie aksjomaty, pewniki i dogmaty. 

Do wykluczenia krytyki stanu istniejącego przymusza nas mądrość życiowa. Bo jeśli coś istnieje, to oznacza, że jest zgodne z prawami przyrody. Bo nic nie może zaistnieć, co jest sprzeczne z prawami przyrody. Praw przyrody nie możemy zmienić. Możemy je coraz lepiej poznawać. Możemy je błędnie odczytać lub błędnie interpretować. Ale wtedy możemy je na nowo przemyśleć, lepiej poznać i lepiej wykorzystać, do coraz lepszego rozwiązywania problemów życiowych. Dlatego wykluczamy krytykę. 

Wykluczamy z naszego działania organizowanie protestów i udział w protestach. Nie chcemy protestować, bo to bardzo łatwe i nie twórcze. Wystarczy w internet wpuścić podniecające wezwanie, a zgłoszą się tysiące. Nie chcemy protestować, bo zwykle są to wezwania-hasła bez przemyślanych i realnych propozycji rozwiązań problemów. Ludzie protestują, bo na ogół nie wiedzą po co protestują, bo nie znają przyczyn dotychczasowych rozwiązań. Bo nie wiedzą jak problem rozwiązać. Bo nie znają realnych możliwości zrealizowania lepszych rozwiązań. Dlatego wykluczamy z naszej działalności udział w protestach. 

Wykluczamy z naszej działalności walkę wszystkich ze wszystkimi o cokolwiek. W szczególności nie chcemy walczyć o dobro. Przecież to jest oczywista sprzeczność- walka o dobro. Bo podejmując jakąkolwiek walkę, musimy uświadomić sobie z kim walczymy. Musimy przecież znaleźć wroga. Musimy tych, z którymi chcemy walczyć (naszych dotychczasowych przyjaciół, sąsiadów) nazwać wrogami. Bo wszelka walka jest uzasadniona tylko wtedy gdy znaleźliśmy wrogów. Te dwa pojęcia, wytrychy wróg i walka, usprawiedliwiają konieczność stosowania: przemocy, okrucieństwa, mordowania innych, gloryfikacji cierpienia i śmierci. 

W wojsku uczymy żołnierzy zabijania innych ludzi. Ale ponieważ brzmi to nie elegancko, to mówimy, że uczymy ich jak niszczyć siłę żywą wroga. Dlatego nie chcemy z nikim walczyć, a z naszego słownictwa chcemy wykluczyć słowa-pojęcia: walka, walczyć. 

Uważamy, że dzisiaj pojęcie walki i przemoc opanowało wszelką działalność człowieka, a przede wszystkim media. Nawet jak chcemy czynić dobro to mówimy, że walczymy oto by czynić dobro. Największe środki przeznaczamy badania i rozwój narzędzi do stosowania przemocy i zabijania wrogów. Zaczęliśmy od najprostszych narzędzi do polowań: dzid, łuków, kusz. Ale w końcu znaleźliśmy sprawniejsze narzędzia do zabijania ludzi: karabiny, armaty, rakiety, bomby atomowe, wodorowe. Najwięcej pieniędzy wydajemy na produkcje takich narzędzi (na zbrojenia). W mediach chętnie oglądamy przemoc, walkę, wojny, krwawe rewolucje. Podziwiamy skuteczność i sprawność narzędzi potrzebnych do walki i zabijania. 

Nie marzy nam się żadna rewolucja, stosująca przemoc, okrucieństwo, siejąca śmierć. Nie marzy nam wojna III ta wojna światowa o Ukrainę. Wiemy, że możemy pomóc Ukrainie w uzgodnieniu z Rosja, a nie przeciw Rosji. Marzy nam się rewolucja nadziei, opisana prze Ericha Fromma w jego książkach „Rewolucja nadziei” oraz „O sztuce istnienia”. Marzy nam się sens życia opisany przez J.M. Bocheńskiego w jego książeczkach „Sens życia” i w „Podręczniku  mądrości tego świata”. Marzy nam się jakiś choćby symboliczny udział, w dociekaniach Michała Hellera w jego książkach o kosmosie, a w szczególności w książce „Bóg i nauka”.

Przyjmujemy, że najważniejszym dobrem, mającym największą wartość jest życie każdego człowieka. Dlatego wykluczamy z naszego zbioru idei, wszelkie idee, wszelkie kulty oraz wszelkie świadome działania, które zagrażają zdrowiu lub życiu człowieka. W szczególności wykluczamy z naszych przemyśleń, rozważań na temat idei i kultów, które mogą stanowić podstawę do: rozbudzania nienawiści, tworzenia wrogów, rozpoczynania walki oraz podejmowania decyzji, sankcjonujących cierpienie i zabijanie człowieka, zabijanie tysięcy, a nawet milionów ludzi. Przykładami takich decyzji było organizowanie i prowadzenie wojen (trzydziestoletnich, krucjat, holokaustu). Uważamy, że nikt nie ma prawa szerzyć takich idei oraz nikt nie ma prawa podejmować tego typu decyzji.

Chcemy więc zaproponować wspólne przemyślenie praw przyrody, wspólne ich wykorzystywanie do rozwiązywania naszych problemów życiowych, aż do uzyskania rozwiązań, które przez większość z nas zostaną uznane za „oczywistą oczywistość”